Het verhaal achter de naam van het park van BLOOM

BLOOM biedt een thuis voor jong en oud, gezinnen, singles en stellen. Daar is het woningaanbod op afgestemd. Het leuke is dat al deze mensen elkaar zullen ontmoeten in het Chris Wolff Park, dat het hart van de buurt vormt. Dit verhaal gaat over de man achter deze naam.

De woningen verrijzen in Haarlem-Noord. Vroeger was dit het dorp Schoten. Het leek de gemeente Haarlem daarom mooi het park te vernoemen naar iemand die nauw verbonden was met deze plek. De keuze viel op Chris Wolff. Een gerespecteerd raadslid in de gemeente Schoten en later ook in Haarlem. Chris leefde van 1880 tot 1975 en werd ruim 94 jaar oud.

In gesprek met de kleinzoon van Chris Wolff

Op een zonnige dag in januari spreken we de kleinzoon van Chris Wolff die dezelfde naam draagt. We treffen elkaar voor het oude raadhuis van Schoten, waar zich een mooi gesprek ontvouwt. Wie was zijn opa en welke herinneringen heeft hij aan hem? Chris vertelt erover met veel humor.

“Ik was 28 jaar toen mijn opa overleed, dus heb ik rijke herinneringen aan hem. Vooral aan de tijd dat we kinderen waren. Mijn opa en oma woonden toen in een vrijstaand huis aan de Houtvaart 10, met achter het huis een prachtig bollenveld. Daar gingen we elke zaterdag naartoe. Om het huis was alle ruimte om te spelen én om ongein uit te halen. Dat doe je nou eenmaal als je jong bent. Toen we over de wintervoorraad aardappelen in de kelder schaatsten of stiekem van de aardbeien snoepten en de uitlopers vertrapten, was opa boos. Maar nooit verhief hij zijn stem. Mijn opa was altijd rustig en bewaarde de rust in elke situatie.”

Wat Chris uit eigen ervaring vertelt, komt overeen met hoe zijn opa in zijn werk werd ervaren. In 1975 schreef Wim Halversteijn in het Haarlems Dagblad: ‘In het Schotense Raadhuis hebben zich legendarische taferelen afgespeeld met Chris Wolff als een rots van rust. Het was Wolff die de gemoederen in het college probeerde te sussen. Hij slaagde daarin ook wel.’

2 meter lang en handen zo groot als kolenschoppen

“Maar mijn opa stond om meer bekend”, vertelt zijn kleinzoon. “Hij was een heel lange man en droeg om die reden de bijnaam Lange Chris. Hij had maat 45 schoenen en handen als kolenschoppen.” Terwijl Chris dit vertelt, laat hij een foto zien van zijn opa met zijn dochter op schoot. Hij is overduidelijk trots op zijn roots.

Chris Wolff was een bollenboer. Dat hij raadslid is geworden, was geen intrinsieke wens. Hij was geen typische politicus en al helemaal geen fan van spreken voor groepen. Chris glimlacht als hij vertelt over de keer dat er een bandrecorder was en iedereen spontaan iets opnam voor het nageslacht. “Mijn opa verlamde. Hij wist zich geen raad met deze spontane situatie en zei niets.” De reden dat Chris vele malen (minstens 25 jaar lang) gekozen is tot raadslid zat vooral in het feit dat hij een goed ondernemer was en goed met cijfers overweg kon. “Ook na zijn pensioen ploos hij het hele financiële katern van Elsevier uit.”

Financieel expert, niet kapot te krijgen

“Mijn opa betekende veel voor Schoten en Haarlem. Vooral bij grondaankopen. Hij verdiende de gemeente Haarlem een enorm kapitaal en werd een levende legende. Toen zijn huis en bedrijf aan het Schotervoetpad moesten wijken voor het Schoterbos, had hij twee petten op. Toch hield hij het netjes. Hij liet de gemeente een bod doen en de deal werd gesloten. Daarna verhuisde de familie naar de Houtvaart 10, nu de Koppestokstraat.”

Rond 1970 verkocht mijn opa ook dit huis met daarachter het bollenveld aan een projectontwikkelaar. Met één voorwaarde: hij mocht er blijven wonen tot zijn dood. Pas daarna hoefde het perceel te worden opgeleverd. Dat ging helemaal fout: die man ging niet dood,” lacht Chris. De projectontwikkelaar vroeg om het contract open te breken. Dat gebeurde. Mijn opa’s drie toen nog thuiswonende kinderen kochten een huis in Overveen. Daar is hij op 94-jarige leeftijd rustig in zijn slaap overleden.”

En dan toch…

Bijzonder is dat het uitgebreide artikel van Halversteijn eindigt met: ‘Hij heeft misschien te lang geleefd om in een straatnaam vereeuwigd te worden.’ “Dat kunnen we bij deze ontkrachten. Dat mijn opa nu een park naar zich vernoemd krijgt, is heel speciaal. Wat hij ervan zou vinden? Ik denk dat hij hartstikke trots zou zijn, maar het niet zou laten blijken.” Chris raakt iets geëmotioneerd als hij vertelt over de manshoge letters die straks op de gevel prijken. “Ongelofelijk toch. Vooral omdat het ook míjn naam is!”

Ik kom zeker kijken

“Ik vind het heel leuk dat het project BLOOM heet, omdat mijn opa bollenkweker was. Maar ik denk niet dat het project daar zijn naam aan dankt. Voor de toekomst wens ik iedereen niets dan goeds. Ik hoop dat het echt een park wordt met heel veel groen in deze stadse omgeving. En dat de mensen die er wonen ervan genieten en elkaar ontmoeten. En als ik tegen die tijd nog leef, kom ik zeker naar de opening.”